Hoe Amerika mijn leven heeft veranderd

Toen ik begon met studeren moest iedereen zich in de les voorstellen met zijn naam en een zin die iets zei over die persoon. “Hoi, ik ben Tessa Willemsen en ik heb een jaar in Amerika gewoond”. Deze introducerende zin heb ik ongeveer elke les herhaald en tot op de dag van vandaag plagen mijn vriendinnetjes me ermee dat ik “altijd in Amerika heb gewoond”. Het bleef ook niet alleen bij de eerste week van school. Bij elke presentatie, opdracht en elk verslag of onderzoek probeerde ik op welke manier dan ook iets van mijn tijd in Texas te verwerken. Een artikel schrijven in het Engels? Het ging over Amerika. Een presentatie geven over belangrijke gebeurtenis in je leven? Het ging over Amerika. Een voorwerp meenemen dat een belangrijke rol in je leven speelt? Iets over Amerika. Ik kan het niet meer loslaten. En precies dat heeft mij veranderd. 

Zonder enige verwachtingen ging ik in 2014/2015 naar Amerika. Ik heb het idee dat tegenwoordig iedereen in het buitenland heeft gewoond of gaat reizen, maar toen was het nog een soort van bijzonder als je, vooral zo’n lange tijd, weg ging van huis. Tuurlijk kwam je met social media en het internet al een heel eind, maar op 17-jarige alleen naar de andere kant van de wereld is niet niks. 

Sinds ik terug ben wil ik al een boek schrijven over mijn tijd daar, en ik zou hier nog uren over door kunnen gaan maar toch zijn er een paar dingen waar ik Texas eeuwig dankbaar voor ben. Ik heb ze even voor je op een rijtje gezet:

  • Het verbreedde mijn horizon – je stelt je open voor nieuwe avonturen en nieuwe dingen. Doordat ik uit m’n comfort zone kroop, kreeg ik andere inzichten en zag ik dat de wereld veel meer te bieden heeft dan alleen die bubbel waarin je gewend bent te leven.
  • Ik leerde nieuwe culturen kennen – ik kom uit een klein dorpje dus op zowel mijn basisschool als middelbare school waren er weinig mensen met een andere etnische achtergrond dan Nederlands. In Amerika raakte ik bevriend met Aziaten, Indianen, Mexicanen, noem maar op. Ik merkte dat alles en iedereen hier met elkaar om ging en bevriend was, en iedereen werd bij elkaar betrokken. Stiekem toch wel iets anders dan een school waarin mensen met hetzelfde geloof of dezelfde achtergrond toch meer naar elkaar toe trekken.
  • Engels werd m’n tweede taal – Hoe langer ik in Amerika zat, hoe minder Nederlands ik sprak. Als je naar m’n blogs kijkt zie je ook dat de laatste verhalen allemaal random Engelse woorden bevat omdat ik gewoon niet meer wist hoe ik in het Nederlands moest vertalen. Al die jaren daarna heb ik nog steeds profijt van het feit dat m’n Engels zo goed is!
  • Je wordt mega zelfstandig – Opeens sta je er alleen voor. Je komt in een (vreemd) land waar je niemand kent. Ga dan maar eens vrienden maken. Ga dan maar een leuke dingen zoeken om te doen en je daar helemaal op je gemak voelen. Zonder je familie. Ik zal nooit vergeten dat ik ergens in de eerste week van school op een groepje meiden af stapte om te vragen of ik met hun mee mocht gaan lunchen omdat ik geen idee had waar ik anders moest gaan zitten. Ook ben ik twee keer gewisseld van gastgezin. Op het moment dat ik een gastgezin vertelde dat ik het niet naar m’n zin had daar en liever ergens anders wilde wonen zat m’n moeder niet naast me om m’n handje vast te houden. Ik moet zelf de keuze maken om actie te ondernemen. Ik moest zelf de coördinator inlichten en later de confrontatie aangaan met het gastgezin. Maar ik heb het wel allemaal mooi zelf gedaan. Stiekem ben ik daar nog steeds best trots op. 
  • Ik heb er een tweede familie bij – Zo slecht als dat mijn band was met de eerste twee gastgezinnen, zo goed was het met het laatste gezin waar ik woonde. Deze mensen hebben mij met open armen ontvangen en behandeld als hun dochter. We hebben de leukste dingen gedaan en ik ben ze daarvoor eeuwig dankbaar voor. Ik zie Texas nu echt als een tweede thuis omdat ik weet dat ik bij hun altijd terecht kan en welkom ben. In de tussentijd ben ik alweer twee keer teruggegaan naar The Colony en beide keren stonden ze met een bord mij te verwelkomen. Een aantal jaar geleden heb ik mijn gastouders nog gemeet in Wenen toen ze daar waren met hun kerkgroepje en vorig jaar is mijn gastvader (mijn gastmoeder is helaas overleden) naar Nederland gekomen om te kijken hoe mijn leven er hier uit ziet. Ik heb nog wekelijks contact met mensen die ik tijdens mijn tijd daar heb ontmoet en dat zal niemand ooit van me afnemen. 

Lang verhaal kort, krijg je de kans om naar buitenland te gaan? Go for it! Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik ook een paar maanden in Praag (Tsjechie) heb gewoond voor mijn minor tijdens mijn hbo-opleiding en dit heb ik compleet anders ervaren. In Amerika woonde ik bij een Amerikaans gezin thuis, ging ik met de schoolbus naar school, zat ik tussen de Amerikanen in de les en was ik elke zondagochtend in de kerk te vinden. In Praag heb ik maar een Tsjech leren kennen en verder waren het alleen maar internationale studenten die elke week stonden te feesten ergens in de kroeg. In het buitenland wonen is altijd voor iedereen anders, maar het kan je alleen maar levenslessen geven. 

Heb jij weleens in het buitenland gewoond? Of ben je dat van plan? 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *